PlugPlug Eifel: het gravelparadijs

Hoe zou je het gravelparadijs omschrijven? Grandioze grind- en gravelwegen? Zonder autoverkeer? Niet te veel rechtdoor? Liefst bergop en bergaf? Zoveel mogelijk in de pure natuur? En achter elke bocht een een lieflijk dorpje of een fenomenaal uitzicht? Dan is deze gravelroute net over de Duitse grens helemaal jouw ding! Bemachtig hier de rit PlugPlug Eifel of lees verder onder de foto

Startplaats Mützenich ligt wellicht minder ver dan je denkt. Vanuit Eupen is het vijftien kilometer bergop. Met de wagen geen vijftien minuten verder dan het vertrekpunt van PlugPlug Hoge Venen dus, maar een totaal verschillend decor. Niet het einde van de wereld. Wel een wereld van verschil.

Van waar in België of Nederland je ook komt: dit parcours is de verplaatsing waard. De omgeving is zonder meer fabuleus. Open en gesloten landschappen wisselen elkaar af. Om de zoveel trappen word je getrakteerd op een dorpje met vakwerkwoningen, een verbluffend panorama of een ongerept valleitje vol bloemenweelde.

Aan gravelwegen in deze streek zeker geen gebrek. Echte gravel? Ja, echte gravel! Geen offroadstukken die na een plensbui in een modderpoel worden herschapen. Ook geen hotsen en knotsen over wortels en rotsen. Maar gravel en grind, met Duitse gründlichkeit gepimpt.

Vergeet wel niet om je klimmersbenen mee te brengen. Met respectievelijk 1200 en 2100 hoogtemeter op de 66 en 103 kilometer is dit parcours toch nog wat pittiger dan PlugPlug Zoniënwoud of PlugPlug Hageland. Dit is dus geen beginnersroute. Toch lopen de stijgingspercentages zelden in de dubbele cijfers. Ook zonder koffiemolentje geraak je boven.

Voor de twijfelaars: PlugPlug Eifel is gravel met een grote G. De G van geduchte beklimmingen en grellige afdalingen. Van grandioze vergezichten in een grootse omgeving. Van groen, groen en nog eens groen.



Eifel-Blick na Eifel-Blick


Lang hoef je niet te wachten op al dat fraais. Eén kilometer na de start gravel je al het bos in. Nog eens een kilometer verder passeer je een plek die gekend staat als Eifel-Blick. U zult snel begrijpen waarom.

Na een kort intermezzo door België trek je over de Vennbahn. Terwijl de oude spoorweg over bijna gans de route is geasfalteerd, krijg je hier knisperend grind onder de banden. Toch zal de landschapsfietser opgelucht ademhalen wanneer de route naar rechts zwenkt. Terwijl zo’n oude spoorweg het landschap doorklieft zonder dat je het eigen kan maken, krijg je daar op de binnenbaantjes alle kans toe. Eifel-Blick na Eifel-Blick dus.

Binnen de kortste keren duik je het Tiefenbachtal in. Eerst mag je het valleitje op de dalbodem bewonderen. Wat later volgt een fantastische gravelweg grofweg de hoogtelijnen. Het riviertje komt zo steeds dieper te liggen. Tussen de bomen kan je af en toe een blik naar beneden werpen. Eerst op de Rurvallei. Dan op de Rursee. En dan op het dorpje Einruhr. Zonder meer subliem!



Schotland in Duitsland


Na een razende afdaling volgt de langste beklimming van de dag. Vanaf het meer verloopt de stijging vrij geleidelijk. Toch valt er ook een strookje aan 23% te noteren.

Gelukkig is de beloning groot. Boven fiets je in het fenomenale landschap van de Dreiborner Hochfläche. Jarenlang was dit plateau het trainingsgebied van de Belgische militairen die gelegerd waren in Kamp Vogelsang. In de verte zie je inderdaad de iconische toren van de Naziburcht opduiken.

Nu de soldaten zijn vertrokken, maakt heel het gebied deel uit van het Nationaal Park Eifel. Het open landschap doet wat denken aan de Schotse Hooglanden. Al moet ik toegeven dat ik nog nooit in Schotland was...



Hels klimmen en hemels dalen


Kies je voor de lange route, dan krijg je nu het meest onverbiddelijke deel van het parcours voorgeschoteld. Binnen het bestek van een paar kilometer duik je twee keer het dal in om er langs de andere kant weer uit te klimmen. Boven mag je heel even bekomen tussen de velden.

Na een passage door Hellenthal klim je naar de Oleftalsperre. Langs het stuwmeer krijg je enkele kilometers tijd om op adem te komen. Eerst op gravel. Dan op asfalt. Maar na die relatieve rust volgen weer een helse klim, een hemelse afdaling en nog een helse klim. Vijf extra klauterpartijen op minder dan veertig kilometer: het extra lusje op de lange route is niet van de poes.



Leve de zwaartekracht!


Terug op de Dreiborner Hochfläche knoopt de lange route weer aan bij de korte. Een fantastische gravelweg neemt je mee door de graslanden en de bloemenvelden op het plateau. Het uitzicht reikt kilometers ver. Hier kom je sowieso ogen tekort.

En dan stort je de dieperik in. Een sensationele zigzagafdaling brengt je bijna tweehonderd meter lager. Eén en al concentratie! Haarspeldbochten! Rollende keien! Leve de zwaartekracht!

Beneden schiet de weg onmiddellijk weer omhoog. Op afbrokkelend asfalt maak je de gedaalde hoogtemeters snel goed. Maar de hellingsgraad blijft mild. Tijd dus om te genieten van het sprookjesbos.



Gravel pur sang


De volgende vijftien kilometer raak je amper nog asfalt aan. Eerst stuurt de GPS je stroomopwaarts langs de Wüstebach. Het natuurschoon is zo overweldigend dat je de gravelgoden bijna zou smeken om een lekke band. Al heb je dat excuus natuurlijk ook niet nodig om even te gaan zitten en te smullen van de pracht.

Daarna volg je de Fuhrtsbach stroomafwaarts. Traag, maar gestaag daal je door het dal. Vergeet tijdens het suizen niet om rond te kijken. Het wemelt hier van de wilde narcissen. In de lente fiets je door een gele zee.



Monschau zien en dan sterven


Helemaal beneden ligt Monschau te blinken in de zon. Ondanks de drommen toeristen zou het jammer zijn om geen blitzbezoek te brengen aan het historisch stadje. Zo’n enorme concentratie erfgoed (en kitsch) op een locatie waar je dat eigenlijk niet verwacht.

“Terrasjestijd!” hoor ik u hardop denken. En inderdaad: bier en andere dranken vloeien hier rijkelijk. Op elke straathoek slaan ze je om de oren met bratwurst, bockwurst und leberwurst. Tijd dus om de verloren calorieën aan te vullen.

Om terug bij start te geraken moet je wel nog drie kilometer klimmen. Eerst op kasseitjes. Dan op gravel. En dan op asfalt. Fluks omhoog als een berggeit? Of een laatste dans van de stervende zwaan? Monschau zien en dan sterven...

Alles bij elkaar genomen, is PlugPlug Eifel echt wel een parel van een parcours. De variatie aan landschappen is enorm. De wegen liggen er goed bij. De beklimmingen doen pijn, maar wie denkt aan kapotte kuiten als de natuurpracht zo overweldigend is? Het advies van de Parcoursbouwer is dan ook helder: Niet twijfelen! Kom gewoon een dagje Eifelen!


Update 15/07/2021: De route stond helemaal op punt, maar toen kwamen de overstromingen. Eens het water is weggetrokken, plannen we een extra verkenningsrit om te kijken of je overal door kan. Pas daarna bieden we de route aan.


Alle info over de route op de routepagina van PlugPlug Eifel

Zelf ook eens een dagje Eifelen? Bemachtig de rit hier

Extra lang Eifelen? Check dan PlugPlug The Weekend



Tekst: Nick Schuermans

Foto's: Pieter Stockmans en Nick Schuermans

Nog meer foto's: Check de Strava van Pieter